szuflada

No to mamy Walentynki

2012-02-14T13:05:00.004+01:00

Łatwo zgadnąć, kto był moim natchnieniem :-)
Miłego dnia!

Nieadekwatnie do pogody

2012-01-30T10:00:00.003+01:00

Za oknem ani śladu upału :-)), a ja zatęskniłam do wachlarzy, do których czuję wyjątkową sympatię.

Wszystkie Ryśki...

2012-01-18T22:45:00.006+01:00

... to porządne chłopaki - śpiewał kiedyś Stanisław Tym. I tak sobie pomyślałam, kiedy odłożyłam igłę i spojrzałam na moje dzieło :-)

Oto Rysiek:

Druga wprawka

2012-01-14T23:15:00.010+01:00

Od rana sypnął śnieg - drobno, ale systematycznie. Dzieci z sankami migiem zaludniły okoliczną górkę, kto wie, ile jeszcze będzie okazji do zabawy.
A ja - na przekór - zrobiłam przebiśniega :-).

To ostatni kawałek aluminium z foremki; właśnie dostałam przesyłkę z folią odpowiedniego gatunku srebrną, złotą i miedzianą.

PS. Chwilowo nie mogę ( nie wiem dlaczego ) wejść do komentarzy, więc w tym miejscu dziękuję za wpisy pod poprzednim postem.
Beato, ta igła polega na tym, że nacięcia są zrobione odwrotnie i zamiast filcować w środku, wyciąga z ufilcowanego nitki na zewnątrz.

Grzywiasty

2012-01-10T23:22:00.004+01:00

Jeszcze w starym roku skończyłam tego oto zwierzaka:

"Odwrotna" igła okazała się nieoceniona!

Znów na biało

2012-01-08T10:51:00.006+01:00

Jako jednostka, której odmawianie przychodzi z trudnością, szczególnie, gdy idzie o jakieś kartki dla krewnych i znajomych, przeszłam na konsumowanie telewizji metodą nasłuchu :-)) i zabrałam się do pracy okolicznościowej:

PS. Na komodzie leży foremka do filcowania, co to znalazłam ją pod choinką. I kusi!... Chyba znów porzucę kalkę... Za jakiś czas.

Okazje

2012-01-04T23:51:00.008+01:00

Mój nieoceniony Osobisty, chcąc urozmaicić domowy posiłek w pierwszym dniu nowego roku, zakupił dzikie ptactwo. I tak zrodziła się pierwsza okazja: do odświeżenia ( i pogłębienia ) wiedzy kulinarnej. Z półki wyjechały na stół wszystkie książki kucharskie; no bo w końcu nie wiem, jak wy, ale ja z bażantem to zbyt często do czynienia nie mam, niestety :-))
Kiedy natarty solą, pieprzem i jałowcem oraz obłożony plasterkami słoninki specjał znalazł się w piekarniku, zadumałam się nad pustą aluminiową foremką-opakowaniem.
Powszechnie wiadomo, że fanatycy "przydasiów" niczego pochopnie nie wyrzucają, zwłaszcza, że w tym momencie zrodziła się kolejna okazja: spróbować sztuki tłoczenia.
Już jakiś czas temu przyglądałam się w sieci różnym cudom wytłaczanym na grubej folii aluminiowej i spód mojej foremki wyglądał sporym gładkim fragmentem na akuratny do pierwszego zadania.
Wybrałam niewielki wzorek kwiatowy i posłużyłam się moimi "pergaminowymi" kulkami.
Jak tylko zdobędę odpowiednią folię (już nie z foremki ) - spróbuję jeszcze poćwiczyć.

Tak wygląda debiutancki "wykon".

Gołąbki

2012-01-02T16:49:00.007+01:00

Jak dwa gołąbki... albo dwie turkaweczki - jak to dawniej w literaturze pisano :-)
Uruchomiłam ten popularny ślubny motyw do kilku kartek na tę właśnie okazję. Oto jedna z nich:

* * *

Wszystkim odwiedzającym życzę w Nowym Roku fascynujących inspiracji, rozciągliwej doby i radości z pracy twórczej.

Dziękuję za życzenia świąteczne!

Na Święta

2011-12-24T00:16:00.005+01:00

Niech Świąteczny czas upłynie Wam radośnie w gronie Waszych bliskich, niech wypowiedziane w wigilijny wieczór życzenia spełnią się szczęśliwie !

Szarobury

2011-12-15T17:10:00.002+01:00

Leżał sobie w szufladzie taki niepozorny ufilcowny kadłubek z głową, bo nie miałam pomysłu, co z nim zrobić dalej.

Widać na wszystko przychodzi czas. Dzisiaj odebrałam przesyłkę ze szklanymi oczami i wprawiłam je w ramach kontunuacji filcowej wprawki.

Dorobiłam nosek.

A potem zmechaciłam całą robótkę "odwrotną" igłą (informację o igle znalazłam na blogu Julii Yu Yu Yurkevich a wykonanie - mój mąż):

I tak powstał jeżyk Tymek.

Miś dla Moni

2011-12-12T11:48:00.007+01:00

Jakiś czas temu dziecko moje osobiste prosiło o misia dla koleżanki z pracy.
Bo misie - jak wiadomo - są ponadczasowe :-).
Obiecałam, ale ostatnio zajęły mnie bardzo świąteczne kartki i jakoś tak zleciało...

Ale już jest i mam nadzieję, że będzie się podobał. Zaraz pakuję go do pudełka i pędzę na pocztę.

Przy okazji przetestowałam to sprytne narzędzie z pięcioma igłami i jestem z mojej inwestycji bardzo zadowolna.

Różności

2011-12-04T11:36:00.006+01:00

Filcowe zwierzaczki zeszły na dalszy plan, bo pora kończyć świąteczną "produkcję".
W tak zwanym międzyczasie zrobiłam magnes na lodówkę dla dzisiejszej solenizantki:

Moje kartki dadzą się z grubsza podzielić na dwie kategorie.
Pierwsza to te z obrazkiem. Mam kilka ulubionych motywów, które staram się każdego roku oprawić trochę inaczej:

W drugiej posługuję się wyłącznie białą kalką, którą "męczę" na różne sposoby dodając czasem jakieś błyskotki

Wioletka

2011-11-17T11:29:00.004+01:00

W czasie "międzykartkowym" pochłania mnie machanie igiełką do filcowania.
Po kilku zdecydowanie nieudanych próbach z wersją na mokro - choć to jeszcze nie oznacza całkowitej kapitulacji! - uczę się robić zwierzaki i inne drobiazgi.
I tak właśnie powstała Wioletka.

Kiedy wpinałam jej różową kokardkę z serduszkiem, akurat jednym okiem oglądałam "Ranczo". Wydała mi się podobna do serialowej imienniczki :-))

Na warsztacie

2011-11-15T13:42:00.007+01:00

Powoli przybywa świątecznych kartek a jeszcze sporo pracy przede mną :-)

A poniżej bardzo fajne ułatwienie, jak trzeba na szybko albo jak czasem brakuje pomysłu :-). Gotowy drukowany na kalce schemat (razem z obrazkiem) można nabyć TU , wystarczy wytłoczyć, ozdobić, wyciąć, nakleić i gotowe. Aż jedenaście wzorów do wyboru - mój jest dziewiąty.

Zwierz :-)

2011-11-07T23:08:00.004+01:00

Oto Darwin:

Imię zawdzięcza mojemu przekonaniu, że powstał jako brakujące ogniwo między lwem a kotem domowym :-))))

Darwin jest szarobury, dość chudy i ma 13cm wzrostu - łącznie z grzywką.

Mam nadzieję, że nie tylko mnie wydaje się sympatyczny.

Całkiem na biało

2011-11-04T00:19:00.017+01:00

Nie z powodu śniegu. Jeszcze nie i mam nadzieję, że jeszcze długo nie, bo jesień mamy przecież taką sympatyczną i ciepłą. Niech sobie trwa.

Ja znalazłam w szufladzie zapomnianą białą rameczkę i postanowiłam ukwiecić ją monochromatycznie.

Taką wersję parchment craftu lubię najbardziej mimo niezliczonych możliwości, jakie dają kredki i farby.

W tej jednorodności też jest jakieś bogactwo :-).

Początek sezonu

2011-10-28T11:48:00.004+02:00

Osiadłam wreszcie w domowych pieleszach.
Moja tegoroczna wyjątkowa aktywność to chyba dowód na prawdziwość ludowej przepowiedni, że kto na wiosnę zobaczy pierwszego bociana w locie, tego czekają podróże. No nie wiem, nie wiem... ale się sprawdziło :-).
Pora zakasać rękawy!

Koniec przerwy :-)

2011-10-06T11:10:00.014+02:00

Z przerażeniem spostrzegłam, że upłynęło mnóstwo czasu odkąd ostatni raz zaglądałam "twórczo" do mojego bloga.
Na swoje usprawiedliwienie mam tylko tyle: najpierw były wakacje, potem trochę przeróżnych zajęć a na koniec paskudne przeziębienie, które jeszcze trwa.
W tym miesiącu czeka mnie jeszcze jeden krótki wyjazd a potem - mam nadzieję - wreszcie robótki wrócą!

Na pociechę zrobiłam sobie biedroneczkę na koniczynie :-)

* * *
Czy wiecie, że do Wigilii już tylko 79 dni? :-))

Filcowa historia romantyczna

2011-08-10T18:16:00.006+02:00

Był sobie kot - z wyglądu taki, co to z niejednego pieca chleb jadł:

I była koteczka, delikatna domatorka, elegantka z kokardką:

Spotkały się na moim stole między kłębkami wełny i igłami:

A potem żyły długo i szczęśliwie.
:-)))

Potrójnie

2011-07-21T12:44:00.011+02:00

Jak wspominałam, obiecałam zrobić obrazek na prezent.
Wzór został określony bardzo precyzyjnie: "No wiesz, taka kobieta z profilu... chyba w kapeluszu..."
Proste.

Chodziło o ten portrecik. I jako żywo żadnego kapelusza tu nie ma :-)))

Skoro jednak zasiadłam już spokojnie nad kalką, to powstały jeszcze dwa obrazki. W tym jeden "ukapeluszowany".

Zdjęcia robiłam bez oprawy, bo od szkła zawsze fatalnie odbija mi się światło. Wybrany obrazek będzie w antyramie.

Sam wzory stworzono z myślą o koronce klockowej, ale wydaje mi się, że w wersji pergaminowej nie tracą na urodzie.

Na fali

2011-07-19T13:48:00.006+02:00

Kompletnie sprzeniewierzyłam się głównemu motywowi mojego bloga - kalka leży!...
A ja dziubię igłami! Dziubię w nadziei, że któregoś dnia uda mi się dosięgnąć choć do pięt tych osób, które robią przecudne zwierzaki. Może... kiedyś... o ile, rzecz jasna, nie stracę zapału :-).

Ostatnio "urodził się" króliczek:

A teraz porzucam na trochę filcowanie, bo pora zabrać się do obiecanego koleżance obrazka pergaminowego.

Nowe zwierzątko

2011-07-10T11:10:00.006+02:00

Żartowała sobie Mijka, że mnie wzięło na igłowe filce...
I to było prawie proroctwo!
W dalszym ciągu nie mogę się oprzeć motkom wełny, z której ostatnio zrobiłam kolejnego zwierzaka:

Próbowałam też filcowania na mokro, ale to była kompletna klapa :-))) Bardzo mi się nie podobał produkt finalny :-)). Pewnie trzeba by udać się na jakieś nauki.

Wolę machanie igiełkami. Tu też jestem dopiero na starcie i pewnie nawet sama nie wiem, czego jeszcze nie wiem ;-), ale mój entuzjazm nie maleje.

A to już połowa sukcesu.

Podobno.

Japoński kotek

2011-07-08T11:27:00.013+02:00

Maneki-neko to bardzo popularny w Japonii symbol pomyślności; kot "zapraszający" gości, szczęście i bogactwo.
Jeśli ma uniesioną lewą łapkę - to zaprasza gości (lub klientów do sklepu) a jeśli prawą - to przywołuje pomyślność (także w interesach) i bogactwo.
Należy go ustawiać blisko wejścia, przodem do drzwi.

Prawa łapka jest uniesiona w geście przywołującym, choć wygląda, jakby robił "pa-pa". W Japonii zwraca się w kierunku wołanej osoby wnętrze dłoni - u nas odwrotnie :-)
Mój kotek został ufilcowany igłami i podarowany mężowi na dobrą wróżbę.

Urok nowości, czyli...

2011-06-26T15:39:00.011+02:00

"Proszę państwa - oto miś!"
Premierowy kot nie zaspokoił mojego ciągu do filcowania igłą, zatem zabrałam się do nowej figurki.
Ponieważ od wczesnego dzieciństwa każdy wie mniej więcej, jak wygląda miś, to - nie szukając już żadnego wzoru - przystąpiłam do pracy. Ostrożnie, bo została mi jedna jedyna igła, zaczęłam produkować części składowe:

To co widać na obrazku sprawia być może wrażenie, że miś już kiedyś był, ale rozszarpała go jakaś okrutna bestia; jednakże po pewnym czasie z chaosu wyłonił się taki oto osobnik:

Pokusy

2011-06-24T18:00:00.007+02:00

Pokusy są okropne!
Wybrałam się do sklepu po antyramy do obrazków i przy okazji kupiłam kilka pasm wełny i dwie igły do filcowania na sucho.
Nakarmiłam obiadowo domowników i przystąpiłam do pracy. MUSIAŁAM sprawdzić, jak to filcowanie działa i czy potrafię - ot tak, z marszu - coś wykombinować. Jedną igłę udało mi się po pewnym czasie złamać, ale z pomocą drugiej wyszło to:

Na wszelki wypadek dopowiem, że to jest kot :-)
Technika wyglada bardzo interesująco, więc możliwe, że popełnię kolejne "dzieło".

Nie zaniedbuję zasadniczego tematu:

ale na półce już leży kolejna pokusa - nazywa się sutasz.

Sowa

2011-06-06T11:59:00.006+02:00

Mówi się, że jest symbolem mądrości, atrybut Asklepiosa - starożytnego boga sztuki lekarskiej, jej angielska nazwa wywodzi się podobno od słowa "straszny". Bezszelestny nocny łowca o przenikliwym wzroku. Ptak tajemniczy.
Można ją zobaczyć na rycinach przedstwiających wiedźmy i w filmach grozy, ale również w bajkach: któż nie pamięta Sowy Przemądrzałej albo Hedwigi?
A moje sowy są takie:

Lalka

2011-04-30T15:22:00.005+02:00

Zupełnie niespodziewanie pojawiło się nowe wyzwanie. Inspiracją była rozmowa z pewnym panem, który zajmuje się teatrem lalkowym.
Czy z kalki można wykreować figurki do teatru cieni?
To pytanie na tyle mnie zaintrygowało, że zaczęłam poszukiwania i natrafiłam na tradycyjny jawajski teatr cieni, który nosi nazwę "wayang kulit". Jego historia sięga X wieku a lalki do dzisiaj robi się z twardej bawolej skóry wycinając misternie elementy stroju.
Są tak niezwykłe, że postanowiłam jedną wykonać:

To oczywiście tylko nieduża (20cm) sylwetka; prawdziwa lalka może poruszać rękami umocowanymi na patyczkach. Ustawia się ją za ekranem podświetlonym lampą oliwną.
Jeszcze tylko muszę sprawdzić, jaki cień rzuca moja lalka - z braku lampy oliwnej posłużę się lampką nocną :-))

Wielkanoc

2011-04-22T22:09:00.006+02:00

Wszystkim Czytelnikom życzę

rodzinnych i pogodnych

Świąt!

Róże

2011-04-16T11:38:00.004+02:00

Z numeru specjalnego Parchment Craft, w którym są same białe (i piękne) wzory, upatrzyłam sobie takie oto róże. Obrazek spory, bo w formacie A4, "malowany" tylko wytłaczaniem i cieniowaniem - bez rysowanych tuszem konturów. Mobilizowała mnie wielka sympatia do tego gatunku - mogę na nie patrzeć bez końca; na żywe, oczywiście :-)

Sezon na zające i kurczaki

2011-03-22T11:04:00.004+01:00

Tak, tak, nieuchronnie nadchodzi czas kartek wielkanocnych z tradycyjnymi motywami.
Mój ulubiony zając:

i jego nowa koleżanka

Tym skromnym kurczaczkom dodałam błyszczące oczka:

No i oczywiście nie mogło zabraknąć pisanki /wg projektu A.Miller/:

Kwiaty "porcelanowe"

2011-03-14T11:31:00.006+01:00

Odkąd pamiętam, ten kubek był przedmiotem mojego pożądania:

Stał sobie wysoko na półce w domu moich rodziców, w miejscu niedostępnym dla małych, acz ciekawych rączek. Wartość posiadał jedynie sentymentalną i związaną z wojenną zawieruchą - pojawił się jako wypełniony po brzegi masłem podarunek od gospodyni proboszcza gdzieś na szlaku tułaczki dziadków, ale mnie zaczarowała namalowana na nim róża.

Dziś kubek stoi na mojej półce, cieszy moje oko i jest obiektem zainteresowania moich dzieci :-), a miłość do porcelanowych róż i wszystkich kwiatów w tym klimacie nie minęła.
Niedawno znalazłam parę ulubionych motywów i oprawiłam je w kształt wiosennych karteczek:

Byle do wiosny!

2011-03-04T11:17:00.006+01:00

Wczoraj kupiłam pierwsze tulipany i od razu zrobiło się jakoś tak optymistyczniej.
I słoneczko już zaczyna odczuwalnie przygrzewać, więc najwyższa pora nastroić się kompatybilnie.
Może nawet z rozpędu wyleciałam sporo do przodu :-), bo owal jest zdecydowanie "pisankowaty".

Dekoracje ścienne

2011-02-26T21:25:00.004+01:00

Mówiąc precyzyjniej - obrazki.
O ile kartki okolicznościowe zdobywają sobie zasłużone powodzenie, to formy większe chyba ciągle czekają na odkrycie. To znaczy u nas czekają, bo w zagranicznych pismach "branżowych" wzorów jest pod dostatkiem. Warto więc było spróbować.
Ciekawa jestem Waszej opinii.

/wg projektu Kannikar Sukseree/

/inspirowane wzorem haftu koronkowego/

/ wg projektu Patricii Vachon/

Zawsze jest jakiś pierwszy raz

2011-02-22T15:59:00.008+01:00

Wybrałam się na zakupy do sklepu plastycznego i całkiem przypadkiem znalazłam burą papierową maskę.
I zaraz nieposkromiony "chochlik twórczy" zaszemrał za uchem: - No popatrz kobieto, taka okazja. Sama się pcha w ręce. Kup, spróbuj.
Chyba jestem podatna na wpływy :-) ......
Kupiłam bez chwili wahania i porzuciwszy zaplanowane wcześniej prace, oddałam się twórczości maskaradowej.
Oto efekt mojej absolutnej debiutanckiej improwizacji:

Karnawał

2011-01-23T22:48:00.009+01:00

Zanim czas popędzi dalej (jak zwariowany!), pomyślmy choć przez chwilę o miłych, lekkich i przyjemnych rozrywkach - na przykład: bal maskowy.
Nie musi być przecież w Wenecji :-)

Zatem nie oglądając się na Wenecję zrobiłam dwie miniaturowe maski: coś dla zalotnej damy i coś dla zakochanej Colombiny.

Zegar

2011-01-05T13:53:00.024+01:00

Witam serdecznie w Nowym Roku!
Mam nadzieję, że ten zegar będzie odmierzał mnie i Wam same szczęśliwe godziny.

Do zegarów mam pewną słabość. Lubię ich tykanie, potrzaskiwanie, lubię odgłos wybijania kolejnych godzin i zupełnie mi nie przeszkadza, że nieubłaganie pokazują upływ czasu, którego i tak ciagle jest przecież za mało.
Jak nietrudno się domyślić, było tylko kwestią tegoż czasu (wolnego), żebym się zabrała za pergaminową wersję czasomierza.
Najpierw powstał kształt cyferblatu. Podświadomie czuję, że ma on coś wspólnego z pewnym zegarem z kukułką, który był własnością moich Rodziców. Kukułka zamieszkująca wnętrze zegara miała prawdziwie nieznośny charakter. Nie tylko wykrzykiwała godziny na całe gardło, to jeszcze z furią zatrzaskiwała za sobą drzwiczki. Każdy gość, któremu wypadło nocowanie w tamtym pokoju, już po pierwszej nocy błagał na wszystkie świętości, by odłączyć ciężarek "od kukania" :-))

Czarne cyfry obwiodłam złotym tuszem a we wnętrzu umieściłam motyw znaleziony w styczniowym PC.

Cały środkowy motyw wytłoczyłam i wycieniowałam decydując się pozostać jedynie w konwencji bieli. Dodałam drugą linię na obwodzie, żeby krawędź była lepiej zaakcentowana.

Boki i górę zegara wzbogaciłam motywem z ażurem. Jeszcze tylko dwa małe ptaszki w górnych rogach i rubinowe półperełki do zaakcentowania godzin. Całość wzmocniłam wyprofilowanym podkładem z kartonu.

Zegar wisi testowo, to znaczy sprawdzam czy mechanizm jest punktualny.

Pozostaje sprawa trwalszej oprawy. Nie chciałabym, żeby się szybko zakurzył, ale jednocześnie musi być tak, by dostep do części mechanicznej był od tyłu w miarę łatwy. Mam nadzieję, że jakiś profesjonalny "oprawca" da sobie z tym radę i nie zażąda fortuny.

Anioły

2010-12-06T15:04:00.005+01:00

Jakkolwiek anioły nie są moim ulubionym tematem, ten obrazek zrobiłam z prawdziwą przyjemnością :-).
/motyw pochodzi z książki: Rebecca Balchin, Angel & Fairy Designs/

Kartki i nie-kartka

2010-11-24T20:13:00.024+01:00

Ponurość aury rozkłada mnie na łopatki; już chyba zaczynam tęsknić do śniegu.
Zmuszona do wyjścia z domu po południu... pfff! "popołudnie" brzmi jak ironia, gdy mokro, zimno i ciemno. No więc z tego wszystkiego włożyłam dziś na głowę czapkopodobne nakrycie, co jest u mnie objawem totalnej desperacji :-)))
Pozałatwiałam szybko, co tam miałam załatwić i z radością wróciłam do moich robótek.
Pora na lekkie przyspieszenie, bo za miesiąc święta!

Obie karteczki są mojego pomysłu.
Mimo, że przeglądam ciągle jakieś gotowe wzory i nie mogę zaprzeczyć - są ładne, to kiedy siadam do roboty, jakieś licho brzęczy mi nad uchem, żeby po swojemu; i prawie za każdym razem ulegam. Sama nie wiem - to dobrze czy źle.... Czasem warto zmierzyć się z mistrzyniami "gatunku" i zobaczyć, w którym miejscu się jest.

W grudniowym numerze Parchment Craft znalazłam piękny koszyczek i to najpewniej będzie takie wyzwanie; o czym doniosę w stosownym czasie.

* * *

Tymczasem...

wróciłam na chwilę do kolorowego malowania, bo korciło mnie bardzo, no straszliwie po prostu, zeby spróbować czegoś dla mnie całkiem nowego.
Znalazłam kocią mordkę, naszkicowałam na kalce zarys łebka - gdzie uszy, oczy i nosek a potem zaczęłam ten łebek "ubierać" w futerko, czyli sierść albo włosy, jak kto woli :-).
Malowanie mazakami w tym wypadku nie jest tym, co zazwyczaj oznacza. Kolor nakłada się na czubek cienkiego pędzelka - w moim obrazku pędzelek miał 1mm grubości - i układa na kalce cieniutkie, niezbyt długie kreseczki. Jedna przy drugiej. Kotek jest niewielki, ale tych kreseczek były dziesiątki, setki... nie liczyłam :-)). Dość pracochłonne zajęcie!
I pomalutku wyłonił się taki stworek:

Mąż się śmiał, że bidulek troszkę wystraszony :-))), acz jak na pierwszy raz...
Malowanie ptasich piór i zwierzęcego futra ma swój oddzielny moduł szkoleniowy w technice pergaminowej, bo jest w tym trochę kruczków i jeszcze ich nie znam, ale raz kozie śmierć! - musiałam spróbować. Po tym doświadczeniu już czuję, że może być pięknie i warto znowu za jakiś czas podziałać.

Miłe skojarzenie

2010-11-16T16:45:00.010+01:00

Coraz śmielej ujawniają się wokół świąteczne dekoracje, lada moment zawładną nami Mikołaje, choinki, stroiki, bombki; a wszystko w bieli, czerwieni, zieleni i złocie. Albo srebrze.
Tymczasem szukając kolejnych natchnień natrafiłam na niepozorny czarno-biały obrazek, który natychmiast skojarzył mi się z moim ulubionym świątecznym filmem.
Jestem absolutną fanką "Opowieści wigilijnej". Dla niej gotowa byłabym porzucić kuchenne przygotowania, choć prawdę mówiąc nie muszę, bo mam w kuchni mały odbiorniczek (ach, ta męska zapobiegliwość! ) i po raz kolejny wzruszać się przemianą Ebenezera Scrooge`a.

Sięgnęłam zatem z przyjemnością po kalkę, by uwiecznić tę rodzajową scenkę w formie pocztówki. Przez chwilę wahałam się czy nie dodać koloru, podmalowując obrazek pastelami olejnymi, ale ostatecznie dodałam jedynie odrobinę zimowego nieba. Ażurek zrobiłam z pomocą płytki multi grid nr 4 - odkąd ją mam, pełni nieocenione usługi. Jest drobna, więc wszystkie krzyżyki i dziurki wychodzą ładnie i delikatnie.

Na koniec nie mogłam się oprzeć, by do prezentacji nie dodać koronkowej komputerowej ramki - trochę zimowej atmosfery: tak, jakby przez oszronione okno oglądać śpiewających kolędników.

Wieczorem

2010-11-06T18:52:00.009+01:00

Oj, brzydko, brzydko na dworze. Dzisiaj prawdziwy listopad: wieje, pada i ziiimno... Po przesunięciu godziny, długie wieczory stały się (wreszcie!) zachętą do porobienia czegoś kalkowego.
Z ubiegłorocznych zapasów wydostałam drukowaną na kalce wróżkę i dodałam do gwiazdek, które chyba będą teraz motywem przewodnim:

No właśnie. W trakcie ogladąnia, a w zasadzie słuchania :-), filmu, wyprodukowałam sporą ilość nowych, małych gwiazdek. Układałam je na wszystkie możliwe sposoby szukając najlepszego zastosowania dla tej drobnicy.
I na koniec wymyśliłam gwiazdkową bombkę, do której dodałam kilka błyszczących dzetów.

A na koniec jeszcze raz motyle:

Koronka

2010-10-29T09:56:00.005+02:00

W moich czasach pionierskich, a było to na II Festiwalu Haftu, Koronki i Rękodzieła w Łodzi w 2007 roku, kiedy po raz pierwszy wystawiałam kartki i inne drobiazgi, wiele osób pytało, jak to jest zrobione, czy to jest haft. I zdziwieniu nie było końca, że nie. Z papieru? Ażury i tłoczenia czasem rzeczywiście przypominają trochę richelieu, trochę nicianą koronkę.

W teczce z "przydasiami":-) odnalazłam niedawno niewielki wzór z koronkowym rodowodem i tak powstała niniejsza praca:

Z koronkami nie radzę sobie nic a nic, ale i w tej wersji wyszło chyba całkiem nieźle, prawda?

Zwiastun

2010-10-20T12:01:00.008+02:00

Mam nadzieje, że jeszcze tu zaglądacie?...
Dziś pierwsza kartka świąteczna. Wzór bombki zaczerpnęłam z magazynu PC 11/2007, ale wykorzystałam trochę inaczej: wytłoczyłam i wycięłam z grubszej kalki. Reszta to już całkowita improwizacja :

Przy okazji poćwiczyłam na diagonalnej płytce robienie śnieżynek; one też znajdą swoje miejsce na świątecznych kartkach.

Proces twórczy

2010-10-17T16:56:00.012+02:00

Za oknem deszcz - deszcz liści spadajacych z drzew po porannych przymrozkach. Te spadajace liście to znak, że niedługo pora zacząć kartkowe przygotowania do świąt. Czasu niby wiele, ale i pracy niemało.

Dzisiaj skończyłam taki kwiatowy drobiazg.
Przyznam, że zawsze wielką radość sprawia mi tzw. proces twórczy :-), czyli obserwowanie, jak powoli z tego:

powstaje to:

a potem wystarczy dodać motyw wewnątrz ramki, nieco go wzbogacić cieniowaniem, całość "rzucić" na tło i gotowe:

Pozdrawiam jesiennie -

A mnie jest szkoda lata...

2010-10-10T23:26:00.007+02:00

Jeszcze niedawno - w ostatni weekend września - widziałam fruwające beztrosko motyle...
A tu od paru dni poranny widok za kuchennym oknem to biały od szronu trawnik. I dzień coraz krótszy, i wieczory chłodne, i szalik trzeba było znaleźć w czeluściach szafy... Ej! ciężkie czasy idą. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło - będzie więcej czasu na robótki. Mam taką nadzieję.

A na kalkce przysiadły ostatnie motylki - wspomnienia.

Dla Ignasia

2010-09-24T15:46:00.009+02:00

Jak wywnioskowałam z najświeższego telefonu od przyszłej babci, Ignaś spodziewany jest w każdej chwili.
Niezwłocznie zasiadłam więc do przekuwania pomysłu w czyn:

Karteczko- obrazek jest zasadniczo w wersji pionowej - z tyłu ma odginaną podpórkę - i czeka już tylko na wpisanie radosnej daty

Odkurzam

2010-09-20T23:22:00.006+02:00

"Lato z ptakami odchodzi"... nucę sobie pod nosem i wracam do mojego bloga.
Lato odchodzi zdecydowanie, niestety, a tegoroczne jakoś nadzwyczajnie było ruchliwe - trochę u dzieci nad morzem, trochę w górach. Ostatnio sporo pracy, bo prócz doznań estetycznych, czasem i kawałek chleba warto zobaczyć :-).
Faktem jest, że nad kalką nie pochyliłam się od czasu ostatniego wpisu! I już mnie lekko ssie...
W dodatku muszę wziać się galopem do obiecanej kartki na urodziny dziecięcia zaprzyjaźnionej babci in spe. Jak się nie sprężę, to babcia przestanie być "in spe",bo to już w zasadzie lada chwila.
Pomysł ułożony starannie i w detalach... w mojej głowie. Jeszcze tylko wykonać w tak zwanym międzyczasie.

Niedługo zatem odezwę się znowu.

Witrażowo

2010-07-20T20:14:00.011+02:00

Witam u progu kolejnej fali upału.
Podobno jutro albo pojutrze znowu 36 stopni.
Znowu wszelka ochota do pracy twórczej odleci... nie, raczej odczłapie w poszukiwaniu odrobiny cienia i chłodu. Zzanim to jednak nastąpi prezentuję znaną Wam ramkę z bogatszym wnętrzem:-).

Z trzech zaproponowanych wariantów, najliczniejsze zwolenniczki zdobył środek biały i cieniowany.Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się, jak sprostać Waszemu życzeniu i być może poszłam nieco dalej :-), ale wymyśliłam tak:

Mam nadzieję, ze mój projekt przypadnie Wam do gustu.

Fasonik

2010-07-17T17:54:00.002+02:00

Wbrew pozorom, to nie jest mania :-)
Po prostu ciągle szukam najładniejszego modelu do mojego przyszłego projektu. Do tej pracy spożytkowałam kawałek kolorowej cieniowanej kalki i kolejny japoński wzór.
Nigdy przedtem nie interesowało mnie robienie bucików a teraz nagle okazało się, że jest z czego wybierać i zaczął się odwieczny kłopot pod tytułem "i to pachnie, i to nęci" ;-)

Wobec tego nie będę już dłużej szukać a do tematu wrócę dopiero, kiedy cały pomysł zostanie zrealizowany.

* * *

2010-07-13T10:26:00.009+02:00

Ostatnie upalne dni dają się ostro we znaki. Nawet tytuł posta jakoś mi się dziś nie klei:-).
I podobno zapowiada się na dłużej z tym tropikiem.

Entuzjazmu do pracy brak, zwłaszcza, że kalka też reaguje na dotyk i ciepło, więc najlepiej zajmować się nią wczesnym rankiem albo późną nocą. Obie pory dość kiepskie :-).

Wobec tego dokończyłam tylko dwie rozpoczęte wcześniej prace ( dobrze chociaż, że klej szybko łapie) : pierwsza jest warstwowa - na białej bazie koło z motylami i ażurem, i jeszcze centralnie kwiatek z tęczową półperełką.

W drugiej motyw, który już wcześniej przewinął się w wersji malowanej kredkami i farbami; tym razem na biało

Do ramki, którą pokazywałam niedawno dobiorę również biały motyw - taką sugestię zawierała większość komentarzy.

Wszystkim bardzo dziękuję.

Życzę umiarkowanego ochłodzenia :-).

Miś

2010-07-11T10:45:00.027+02:00

Wszystko, co się zdarzyło i co pokazuję poniżej, jest zasługą Anabell, która w swoim blogu wspomniała o planowanym uszyciu misia. Jeszcze wcześniej oglądałam różne "misiowe" miejsca w sieci a jeszcze wcześniej - zupełnie luźno - zastanawiałam się, czy uszycie maskotki jest trudne; właściwie to nawet, czy w ogóle jest możliwe.

Przyznacie, że miś jest najmilszym wspomnieniem dzieciństwa - nie ma chyba nikogo, kto nie tulił ukochanego pluszaka przed snem, nie zabierał go w obce, nieznane miejsca, by dodawał otuchy.

I właśnie Anabell dała mi impuls do działania.

Impulsy nie lubią czekać :-), więc po krótkim gmeraniu w worku z różnymi przydasiami znalazłam kawałek kraciastej, mechatej z jednej strony wełny. No trudno, będzie miś lekko łysawy, ale za to w mojej ulubionej liliowej tonacji.
W teczce z pomysłami na przyszłość odszukałam szablon, bo - jako się rzekło - pomysł na misia kiełkował już w przeszłości.

Wszystko powycinałam zgodnie z szablonem i zaczęłam zszywać; nieduży ten miś, więc - ręcznie.
Jednym okiem zerkałam na robotę a drugim na mecz, który właśnie się zaczął. Istna optyczna ekwilibrystyka!

Kadłubek wyszedł zachęcająco, ale to w gruncie rzeczy łatwiejsza część pracy:

Teraz głowa i uszy. Małe to, ale powolutku pozszywałam, przewróciłam na prawą stronę i zadumałam się nad mordką.

Nosek trzeba wyszyć, ale co z oczami? Do maskotek wpina się jakoś specjalne paciorki a ja nic takiego nie mam... Zwykłe guziki? Nie, zdecydowanie nie.

Pudła z guzikami są w każdym domu i ciągle przybywa w nich nowości, tylko nie wiadomo dlaczego, kiedy już się do nich sięga, nigdy nie ma tego. co akurat jest potrzebne.

Wysypałam zawartość mojego pudła na kanapę w poszukiwaniu czegoś zastępczego, np. gładkich czarnych guziczków na nóżce. Czarnych - OCZYWISCIE - nie było, ale znalazłam niebieskie. Pomalowałam środki czarnym mazakiem do płytek CD (totalna improwizacja!)i zamocowałam usztywniając po lewej stronie, żeby nie były tak rozpaczliwie wyłupiaste :-). Nosek i mina - wyszyte muliną.

Nie wiem, co Wy na to, ale jeśli znajdę gdzieś kawałek sztucznego futra, to chyba jeszcze jednego miśka popełnię :-).

Wasz wybór

2010-07-05T09:55:00.004+02:00

Atmosfera ostatnich tygodni przeniosła mi się do bloga :-).

Zrobiłam taka oto rameczkę:

Jej planowanie i wykonanie zajęło mi trochę czasu, ale nieskromnie powiem - podoba mi się.
Pora na motyw wewnętrz i tu nie jestem do końca zdecydowana; dlatego proszę o wsparcie jednej z koncepcji:

A. motyw kolorowy (farba lub tusz) ?
B. motyw biały (wytłaczany i cieniowany) ?
C. motyw 3D (również z kalki) ?

Czekam na Wasze podpowiedzi do końca tygodnia i przychylę się do większości :-).

Zawijasy

2010-06-30T20:45:00.004+02:00

Dawno temu z techniką pergaminową równy bój o moje uczucia toczył quilling. Był nawet moment, że dla skręconych papierków całkiem straciłam głowę :-). Moment, jak to moment, był na tyle krótki, że ostatecznie "oddałam rękę" kalce.

Czasem - tak, jak dziś - coś sobie skręcę...
Sentymentalnie.

A jednak i tu nie uciekłam od maleńkiego wtrącenia w narożnikach.
:-)

Warsztaty z szewstwa ;-)

2010-06-28T13:24:00.015+02:00

Moja bliska znajoma niedługo zadebiutuje w roli babci. W tej rodzinnej radości pośrednio uczestniczę i ja, bo trzeba zrobić jakąś pamiątkę dla dziecięcia i rodziców. Zamówienie już zostało złożone; bez konkretów, bo wiadomo - "już ty coś fajnego wymyślisz" :-))

No to myślę.

Może buciki? Jeden już prezentowałam wcześniej, ale był to model zdecydowanie damski (ozdobiony perełkami), więc tym razem coś bardziej męskiego. Tak mi się wydaje.

Rozmiar - miniaturowy, czyli 6,5cm długości :-), zszywany niebieską nitką, bo potomek płci męskiej. Wzór zaczerpnięty z japońskiej książki, więc bedę musiała wykazać się iście japońską precyzją pracując nad wersją ostateczną.

Trochę inaczej

2010-06-23T11:37:00.006+02:00

Zazwyczaj powstaje temat a potem szukam do niego najlepszej oprawy.
Tym razem wyszło odwrotnie: zaczęłam od ramki. Wycinanie zajęło mi sporo czasu i energii - tak na oko jeden mecz w trakcie MŚ, no może trochę więcej...
Pod koniec machania nożyczkami przyszło mi do głowy żeby zrobić użytek z wycinanych ozdobnymi dziurkaczami drobnych kwiatuszków i tak powstała niniejsza kartka.

Dodałam jeszcze dwa quillingowe zakrętasy a środki kwiatków wypełniłam korzystając z pudru do embossingu na gorąco.
Przy okazji - gdyby ktoś chciał skorzystać z tego pomysłu, zalecam użycie nagrzewnicy przed przyklejeniem kwiatka do kalki, bo kalka jest wrażliwa na podwyższona temperaturę. Może sprawić niemiłą niespodziankę w postaci odkształcenia i praca pójdzie na marne.

Zaklinanie lata

2010-06-21T12:59:00.004+02:00

Jeszcze wczoraj w pełnym słońcu spacerowałam po lesie zbierając przy okazji kurki, dziś siedzę owinięta ciepłą chustą a nadzieję najpierw próbował zmyć deszcz a teraz rozwiewa zimny wiatr...
Rzucam więc w ofierze nadchodzącemu latu kartkę z motylkiem na dobrą pogodową wróżbę :-)

Viola wittrockiana...

2010-06-09T10:41:00.008+02:00

czyli bratek ogrodowy.
Na moim balkonie - z braku ogrodu - od kilku lat królują w jednej ze skrzynek bratki. Za każdym razem inne i coraz ładniejsze. Zdumiewają mnie zestwy kolorystyczne płatków; jakby się tak człowiek ubrał... :-D
Potęga natury!

Z przyjemnością zrobiłam więc kilka kartek wykorzystując kalkę z drukowanym motywem bratkowym.
Wycinanie samego kwiatka wymaga nieco cierpliwości, bo kalka jest cieniutka i przejrzysta, ale potem już z górki :-)

Rzeczy w skali mikro

2010-06-07T14:21:00.013+02:00

Kalka wdzięcznym tworzywem jest.
O tym wie każdy, kto już miał z nią do czynienia.
Dziś polecam kalkę typu flex - nie tylko poddaje się wszelkim torturom, czyli tłoczeniu, perforowaniu i cieniowaniu, ale również jest bardziej elastyczna i podatna na zginanie czy składanie; i ładnie się wybiela.
Z tej kalki zrobiłam dwa drobiazgi.

Bucik
Często pokazywany w różnym wzornictwie. Tu skorzystałam z japońskiego schematu, który dodatkowo ozdobiłam naklejonymi kwiatuszkami ze środkami z półperełek.
Skalę przedsięwzięcia widać na drugim zdjęciu

Przyklejanie wierzchu do podeszwy okazało się zajęciem dość pracochłonnym i obfitującym w komentarze "odautorskie", ale udało się!

Koszyczek

To samo źródło schematu - moim wkładem jest kolor nałożony tuszem.

Razem z pałączkiem ma 10cm wysokości a do środka mieści się np. wydmuszka z gęsiego jaja albo inny drobiazg.

Ktoś zapyta: a po co to komu? Nie pytajcie...
W każdym hobby są mniejsze lub większe wyzwania, z którymi warto się zmierzyć dla własnej przyjemności czy satysfakcji; co niniejszym uczyniłam.

Drobiazgi, czyli zakładki

2010-06-03T22:56:00.010+02:00

Czytamy sobie spokojnie w leniwe popołudnie i nagle - co za pech! - telefon... albo ktoś do drzwi dzwoni, więc szybko rozglądamy się wokół w poszukiwaniu czegoś do założenia strony: pusty papierek, jakiś rachunek lub paragon, reklama najnowszej w mieście pizzerii czy cokolwiek innego.

A może warto mieć zakładkę?

Tę ostatnią zrobiłam dla pewnej sympatycznej osoby, której ulubiona zakładka zaginęła. Już wiem, że przesyłka dotarła, więc ujawniam :

Przerywnik

2010-06-01T14:03:00.011+02:00

O obiecanych drobiazgach już lada dzień, a teraz taka ciekawostka, którą zrobiłam sobie dzisiaj.
Zrobiłam z ciekawości, bo tego typu wycinanki to nie do końca moje klimaty. Nazywa się "Window Die Cut Decoupage" i najciekawsza jest oprawa obrazka; tu się zachwyciłam: taka inna, pudełkowa.
Nabyłam na próbę i złożyłam wszystko według wzoru:

Teraz mam zamiar spożytkować kolejną ramkę zupełnie inaczej.
I pochwalę się, jeśli tylko połączenie teorii z praktyką wypadnie zgodnie z moim oczekiwaniem :-).

Co masz zrobić dziś....

2010-05-28T15:59:00.010+02:00

... zrób pojutrze, będziesz mieć dwa dni wolnego.
Nie twierdzę, że to najlepsza metoda na organizację czasu :-). ale jedyna, by zająć się ulubionymi robótkami.
Zatem, nim wrócę do zaniedbanych obowiązków domowych pokażę, co udało mi się ostatnio wykonać:

Żółte kwiatki już były, ale należała im się jakaś oprawa - dość zajmująca w wykonaniu.

Kolejny motyw malowany - tusz biały, fuksja i zielony:

A do ramki zaczerpniętej z magazynu M65 wkleiłam kwiatowego elfa wyciętego z drukowanej kalki. Zamiast kartonika jest złożona na pół kalka tęczowa z brzegiem zrobionym takim fajnym podręcznym urządzeniem, które kupiłam kiedyś w Lidlu bez wielkiej nadziei na skuteczność i proszę - pomyliłam się. Świetnie tnie nie tylko kalkę, ale i karton.

Teraz odkładam przyjemności, ale na krótko :-), bo w toku dwa drobiazgi, o których następnym razem

Kartka ogólna

2010-05-22T23:45:00.007+02:00

Kilka dni temu zadzwoniła Basia z prośbą: karteczka potrzebna, taka ogólna.
No ładnie - co to znaczy "ogólna"?
Okazało się, że to znaczy, że jeszcze nie wiadomo czy bardziej będzie pasował napis W Dniu Imienin czy może raczej Serdeczne Życzenia i stąd wzmiankowana ogólność.

Koloru miałam ostatnio pod dostatkiem - o tym będzie jeszcze okazja opowiedzieć - więc pochyliłam się nad bielą. Lubię ją, tę biel, więc tylko motyw, motyw potrzebny!... Kwiatowo, ale delikatnie, może nie do końca dosłownie.
Ostatecznie zdecydowałam, że dobrze będzie tak:

Od siebie dodałam te perełkowe pręciki w kwiatkach - ot, słabostka taka moja :-)

I w całości, na czerwonym prążkowanym kartonie:

A, napisu tak naprawdę jeszcze nie ma, bo Basia jutro podejmie decyzję, ale jak wpadnie szybko-piorunem :-), to pewnie nie zdążę nawet po aparat sięgnąć.

/Motyw kwiatowy pochodzi z książki My Passion My Parchment/

Na pogodę

2010-05-06T22:19:00.007+02:00

Dajcie spokój, co się dzieje! Nos strach wychylić na tę zimnicę i wiatr.
Siedzę od rana zawinięta w wielki szal, w ciepłych skarpetkach i ... głodnawa, bo co otworzę lodówkę, to takie zimno wieje, że jeść się odechciewa :-)).

Czymś trzeba by tę niepogodę odegnać...
Kwiaty chyba będą najlepsze, więc wybór padł na gałązkę wisterii:

Wzór znalazłam w czwartej części PC Technique step by step a pod obrazek podłożyłam tęczową kalkę jako tło. Malowanie tuszem i Pinturą, czyli farbą: biała i fioletową, no i pędzlem do dabbingu.
Cieplej może się nie zrobiło, ale weselej chyba tak.

PS. O dabbingu pisałam również tu

Z innej beczki

2010-04-23T22:14:00.012+02:00

Stara miłość nie rdzewieje!
Moje dawne uczucie do quillingu nagle się odezwało i dlatego musiałam koniecznie coś "zakręcić" :-)

Największą radość sprawiało mi układanie bukietów i parę z nich znalazłam w moim archiwum:

Czuję... że może znowu coś z tego będzie?

Obiecany motylek

2010-04-20T10:32:00.003+02:00

Nic nowego chwilowo na warsztacie nie leży, choć wiosna za oknem zachęca do kwiatów i kolorów.

Wzór motylka z marcowego numeru Pergamano Magazine.
Malowane mazakami.

Zaległość

2010-04-14T19:59:00.006+02:00

Parę postów temu pokazywałam początki pracy nad wachlarzem.
I tak jakoś zleciało...

Wzór zaczerpnięty z M90 i trochę zmodyfikowany kolorystycznie.

Motylek też właściwie gotowy, ale pokażę go przy okazji następnego wpisu.

"Oskar goes to..." :-))

2010-04-06T17:09:00.012+02:00

Ślepy los ucieleśniony w postaci Osobistego wskazał zdobywczynię karteczki.
Jest nią

AgnieszkaMD

Bardzo proszę o info z namiarem do wysyłki.

********

Wiosna jakoś nam tu osłabła - ponuro dziś i pada, pada, pada...

Zabrałam się więc do kolejnej motylkowej wprawki. Są już wszystkie skrzydełka malowane mazakami PCE. Kolor zdejmuje się z czubka mazaka cienkim pędzelkiem i kreska przy kresce układa na wzorze; można uzyskać piękny efekt przenikania się barw.
To nie znaczy, że ja się tu przechwalam; wiem, bo widziałam.

Dobranie pędzelka to też oddzielna historia :-) - włosy powinny schodzić się w cieniutkie, spójne zakończenie. Mimo dostatku pędzli, wcale nie jest to takie łatwe. Niektóre rozczapierzają się niesfornie w trakcie pracy...

Teraz jeszcze do zrobienia kadłubek, który przykryje miejsce połączenia górnych i dolnych skrzydełek i lecimy na słoneczko, które może niedługo wyjrzy znowu.

Oddam w dobre ręce

2010-03-27T09:51:00.010+01:00

Postanowiłam włączyć się w nurt modnego na blogach robótkowych "candy".
Nazwałam to sobie - jak widać - bardziej swojsko :-)

Jest do oddania taka oto karteczka:
Jeśli ktoś ma na nią ochotę, bardzo proszę o wpisanie komentarza. Na odzew czekam do 5 kwietnia włącznie.
Gdyby się okazało, że chętnych zebrało się więcej - bo karteczka tylko jedna jedyna - obdarowanego wyłoni losowanie, nad prawidłowością którego czuwać będzie, w charakterze sierotki losującej, Osobisty.
O wyniku zawiadomię w poświąteczny wtorek.

Wszystkim Czytelniczkom życzę wiosennych, rodzinnych i radosnych Świąt.

Na czasie - jak to mówią :-)

2010-03-24T23:06:00.008+01:00

Dla Basi - kobiety ciepłej, domowej i prawdziwej przyjaciółki - robię tradycyjnie parę kartek na święta
Przy okazji - garść refleksji :-)

Jeden motyw niejedno ma imię, czyli wieczny dylemat: jak dobrać oprawę do motywu .
Te same ptaszki na szarym tle:

i na miodowym, wzbogacome szmaragdowymi półperłkami:

A to zając, ulubiony temat wielkanocny Osobistego, którego w tym zającu ujmuje zadzierzystość, zgoła nie zajęcza:

i w wersji ukwieconej:

PS (zupełnie nie na temat):

Gdybym nie kochała Osobistego, kochałabym Erica Claptona. Do posłuchania "Pielgrzym"; w minucie 4:38 rozpływam się kompletnie :-)

Tulipany

2010-03-06T18:05:00.008+01:00

W poniedziałek ten okropny Dzień Kobiet :-)
Kiedyś tradycyjne święto lekko zmiętego, rachitycznego tulipana a jeszcze wcześniej goździka i rajstop :-))
W dobie aktywnego ruchu feministycznego może się okazać, że Osobisty nie kupi mi kwiatka z obawy przed "naganą organizacyjną"...
No nie, nic takiego mu nie grozi, ale na wszelki wypadek namalowałam sobie tulipany przed czasem:

Ten z prawej jeszcze nie do końca wyprostowany, ale nie w tym rzecz; widać jak na dłoni dwa nurty techniki pergaminowej: kolor i tzw. "white work", czyli wytłaczanie bez dodatku barwników. Efekt wynika jedynie z tłoczenia i cieniowania kalki po lewej stronie.

Białe obrazki różnią się grubością kalki - mniejszy zrobiony na 150 a większy na 200.

Grubsza kalka to cięższa praca i mniejsza przejrzystość, ale efekt jest.
Może teraz na zdjęciu tego tak nie widać, ale zapewniam, że to prawda :-)

Kuszenie wiosny

2010-03-02T13:49:00.014+01:00

Śnieg topnieje ekspresowo i tęsknota do ciepełka i zieleni zaczyna dokuczać coraz bardziej.
Dzisiaj dla urozmaicenia wicher wieje i perspektywa wychodzenia gdziekolwiek jest dość obmierzła, więc nie wychodzę :-).

Moje malowanie kwitnie - dosłownie i w przenośni. W dodatku głównie w żółtej tonacji :-)

Może jakieś świąteczne produkcje zdecyduję się ozdobić malowanymi kwiatami?
Na razie próbka:

Jeszcze jeden motyw - w dwóch odsłonach:

Z lewej kredki na niebieskim tle zrobionym pastelą olejną roztartą na odwrocie a po prawej farby.

Trwam

2010-02-25T13:45:00.003+01:00

w uporze, żeby to malowania okiełznać.
Na stole w dalszym ciągu tak zwany kipisz a ja próbuję i próbuję - mazaki, farby, tusz. I cała garść pędzli, bo każdy okazuje się w praktyce inny, więc dobieram najlepsze.
Najbardziej podobają mi się w zastosowaniu mazaki i tusze. Z farbami tak sobie, ale nie upadam na duchu.
Na razie - ze znośnych wizualnie prób - jest to:

Jestem malarzem nieszczęśliwym...

2010-02-23T14:23:00.008+01:00

Pamiętacie? Czerwone Gitary śpiewały ongiś o jednym takim, któremu ze wszystkiego wychodził słoń...
Na szczęście nie jest tak źle, ale intensywnie ćwiczę malowanie kolorowe.
Zaanektowałam stół do tego stopnia

że nieoceniony Osobisty zapytał niewinnie dziś rano, czy planowany jest obiad, czy też ma się zorganizować we własnym zakresie? :-))

Pokusa wzbogacenia prac nie tylko o kredki (o których było poprzednio), ale również o farby i tusze jest ogromna, więc pozostaje tylko ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć...
Na pierwszy rzut poszła mała rameczka, którą zrobiłam z resztki kalki i akurat jeden badylek się na niej zmieści; a jak zepsuję, to i żal nie będzie specjalnie dojmujący.
Porobiłam różne próbki, popatrzyłam w literaturę przedmiotu, zakasałam rękawy i do dzieła.

Do malowania w technice pergaminowej służą farby, tusze i mazaki. Rozprowadza się je pędzelkiem i można rozcieńczać wodą. Z wodą ostrożnie - jej nadmiar najpewniej lekko zmarszczy kalkę, ale jej brak powoduje dla odmiany, że farby wyschną bardzo ( a czasem - zbyt) prędko.
Poprawki raczej nie wchodzą w grę, bo zostają nieładne plamy.
Poczułam się prawie, jak saper :-)

To jest pierwszy "kolor" na czysto.
Choć rysunek mały, już wiem dużo więcej.

Teraz postanowiłam spróbować innego sposobu na innej ramce; żeby zminimalizować ryzyko wybrałam stokrotkę. Stokrotki wychodzą mi aktualnie najlepiej :-)

Wygląda na to, że najbliższe dni poświęcę na ćwiczenie malowania i słuchanie olimpiady- z braku dodatkowej pary oczu.
Ależ to wciąga!

/ korzystałam z szablonów zawartych w książce "Parchment Craft. The Techniques Step by Step", cz. 7/

Moja lepidopterologia

2010-02-09T13:58:00.008+01:00

Z prawdziwą nauką o motylach ma to niewiele wspólnego ;-) , acz z motylami i owszem.
Jakiś czas temu zobaczyłam przepięknie rysowanego motyla i już na pierwszy rzut oka widać było mistrzowską rękę prawdziwej znawczyni przedmiotu. W technice pergaminowej kolor odgrywa wcale nie mniejszą rolę niż wytłoczenia i ażurki.
Tak mi się ten malunek wżarł w mózg, że w końcu sama musiałam spróbować, mimo licznych obaw.
Pierwsze podejście całkowicie spaliłam:
Opłakane skutki niecierpliwości widać, jak na dłoni: niedobre kredki - zbyt miękkie i rozmazały się na kalce, niepotrzebny czarny kontur; w dodatku poprawiony po wierzchu.
Kupiłam sobie inne kredki.
Zadbałam, by były zatemperowane na ostro i zaczęłam na nowo:

Tym razem jest lepiej - pojedyncze cieniutkie kreski są widoczne, kolory układają się i przenikają wdzięczniej. Rysuję na szablonie, ale bez żadnych sztucznych konturów: tylko motyl, kredki i ja :)).
Tę próbę mogę chyba uznać za początek, taki czubek góry wiedzy o tym, jak posługiwać się kredkami.
To jeszcze nie są "te" kredki, ale nieco lepszy zastępnik. O tych prawdziwych marzę...

No właśnie, skoro o warsztacie mowa, to uważam, że warto mieć prawdziwe narzędzia; prawdziwe, to znaczy produkowane specjalnie dla tej techniki . Ktoś powie - kosztują. Nie zaprzeczę. Każde hobby wymaga pewnych nakładów. Hafciarki kupują nici, igły i tkaniny (o godzinach spędzonych nad kanwą nie wspomnę), dekupażystki - papiery, kleje, różne media, itd., itp. I wiadomo - kiepskie nici zafarbują a kiepski klej nie sklei i cała robota pójdzie na marne.
Podobnie jest z techniką pergaminową: jeśli łapie już nie tylko za oczy, ale i za serce, powolutku kompletuje się potrzebne rzeczy - od najprostszych, najpotrzebniejszych, powoli, stopniowo.
Dla wygody, sprawności i satysfakcji.
Oczywista oczywistość :-).

Moje trzy pierwsze profesjonalne przybory ( podwójna igła i dwie różne kulki do tłoczenia) liczą sobie już ładnych parę lat. Kupione i sprowadzone dzięki uprzejmości podobnie "zakręconych" ludzi, służą mi do dziś.

Ciąg dalszy

2010-01-27T23:28:00.003+01:00

Patrzę na moją robotę, a przybyło nieco:

i zauważam, że pracuję ruchem konika szachowego :-)) albo metodą "tu był, tam nie był".
Nie jest to może specjalnie chwalebne zwłaszcza, że próbuję od czasu do czasu zadziałać na siebie dyscyplinująco i ponoszę nieustannie klęskę.
Cóż ja poradzę - ciekawość każe mi wyciąć tu i tam, zobaczyć jak wyjdzie kwiatek a jak ażurek podłużny.
Taka natura :-))

Stare tęsknoty, czyli znów o wachlarzach

2010-01-23T11:42:00.002+01:00

Ze wszystkich mód retro, ta jedna nigdy nie wróciła - moda na wachlarz; może jest jednak zbyt archaiczny a może w żaden sposób nie da się dopasować do współczesności.
Ze znanych mi osób chyba tylko Karl Lagerfeld i... ja :-))) tęsknimy do wachlarzy.
Szkoda, szkoda... wszak na upale dni - które może nadejdą latem? - nie ma to jak butelka zimnej wody mineralnej i wachlarz :-)
Cóż więc robić? Pozostaje poszaleć na kalce.

W jednym z ostatnich wydawnictw Pergamano (M90) znalazłam sześć przepięknych motywów i postanowiłam zrobić z nich użytek. Na początek wybrałam ten, którego rysunek widzicie poniżej:
Ale nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie zmieniła, więc zmieniłam środek, który narysowałam czarnym cienkopisem i zmieniłam kolory, bo róże nie będą żółte (nie lubię żółtych róż!) , a czerwone.
Zaczęłam białe wytłaczanie i chwilę potem porzuciłam je na rzecz kolorowania, bo gdyby nie wyszło... zaoszczędzę trochę trochę siły na powtórkę.
Najpierw delikatnie:

a potem już śmielej:

Maluję pastelami olejnymi Dorso głównie po lewej stronie kalki i troszkę po prawej stronie, takie małe akcenciki i cienie.
Pod fragment z kwiatami i tak trzeba będzie podłożyć dodatkowo dopasowany rozmiarem kawałek kalki lub białego papieru, żeby kolory nie straciły swego charakteru, gdy cały wachlarz ułożę na kartonie.
Jeszcze sporo pracy przede mną, ale z pewnością zaprezentuję ostateczny rezultat i dla porównania - oryginał.

/cdn./

Kwiatki z szablonu

2010-01-17T11:17:00.007+01:00

To jest szablon:
znakomity wynalazek produkowany i sprzedawany przez firmę Pergamano. O tej znakomitości przekonałam się ostatnio szukając pomysłu na kolejna kartkę. Każdy z motywów jest oddzielną całością, może być wykorzystany samodzielnie lub w dowolnych kombinacjach i w dodatku wielokrotnie.
Najpierw zrobiłam próbę z jednym kwiatkiem i listkami - z górnego rzędu.
Jak to się robi? Odklejamy szablon od folii, układamy na kalce, dociskamy - spód jest lepki, więc bez trudu utrzyma się w wybranym miejscu podczas pracy. Bierzemy pędzel. Ten pędzel musi mieć wszystkie włoski jednakowej długości, bardziej twarde lub bardziej miękkie:

Kolor nakłada się metodą "dabbingu", czyli delikatnego uderzania całą powierzchnią umoczonego w farbie pędzla wypełniając w ten sposób kropkami wnętrze szablonu.
Prócz farby niebieskiej, zielonej i żółtej, użyłam delikatnie po wierzchu białej perły.
Zachęcona efektem zrobiłam jeszcze jedną próbę z innym motywem:
Po zakończeniu pracy szablon odklejamy, zmywamy resztki farby olejkiem Dorso - pięknie pachnie w odróżnieniu od okropnej terpentyny - i umieszczamy na swoim miejscu.

Przygotowałam wcześniej rameczkę, do której potrzebowałam motywu kwiatowego, bo na imieniny.
No tak, tylko jak się machnę, jak coś zaleję, popsuję? Cała robota trafi do kosza.
Nakleiłam szablon, całą resztę kalki zabezpieczyłam papierem, żeby nie maznąć gdzieś przypadkiem i - raz kozie śmierć! Cały kwiatek wypunktowany na niebiesko, troszkę białej perły na brzegach płatków a łodyżka na zielono.
Udało się, więc powtórzyłam motyw na dole kartki.
Wyszło tak:
Przez chwilę zastanawiałam sie nad dodaniem czegoś jeszcze, ale w końcu zrezygnowałam w myśl zasady, że lepsze jest wrogiem dobrego.
Jako uzupełnienie i wzbogacenie całości pojawił się okolicznościowy napis:

Wydaje mi się, że wystarczy :-)

Cieszę się

2010-01-14T18:28:00.003+01:00

To bardzo miłe, więc spieszę, by się pochwalić, że dostałam wyróżnienia:

od Neruli http://magiakrzyzykow.blox.pl/html

od Zuli http://zula-uzuli.blogspot.com/

Dziękuję! Czuję się zmotywowana do dalszych wysiłków na rzecz niniejszego bloga i pożytku czytających ;-), choć rok zaczął się paskudnie. Pocieszam się tylko, że jak różniste zmartwienia spietrzą się w styczniu, to może reszta roku będzie znośna. Swoją drogą ciekawe, czy troski wszelkie przydziela jakaś wyższa instancja według rozdzielnika w jednakowej liczbie na statystyczną głowę (wliczajac dzieci i starców)?

I jeszcze coś zimowego:

Drukowana magnolia

2010-01-09T10:39:00.006+01:00

Odwieczne łamanie głowy w odpowiedzi na hasło "Ty będziesz wiedziała najlepiej"; chodzi oczywiście o wywiązanie się z prośby o kartkę. Dialog jest z reguły prosty i standardowy:
-Słuchaj, potrzebuję coś na imieniny dla cioci (babci, siostry-niepotrzebne skreślić). Zrobisz???
- Zrobię, ale co chcesz?
- Noooo.... nie wiem....
- Ale kwiatki czy co insze?
i tu następuje wspomniane już hasło + uśmiech numer sześć.

Skoro tak, to tym razem zrobię składankę, żeby skorzystać po raz pierwszy z drukowanej kalki - delikatne kwiaty magnolii wydają się odpowiednie do imieninowych życzeń. Owalna rameczka pochodzi z M22:
A to arkusz z magnoliami:
w którym brakuje już jednego kwiatka zużytego do kartki.
Kalka z nadrukiem jest cieńsza i delikatniejsza, więc wycinałam z językiem na brodzie, żeby nie zepsuć:
Wycięty motyw - dopasowany wielkością i kształtem do okienka - ułożony na ramce:
Jeszcze tylko trzeba przykleić jedno do drugiego a potem dobrać kartonik.
Całość pokażę następnym razem, bo w planie jeszcze druga karteczka, z innym "ułatwiaczem"

W parku oliwskim rośnie przepiękna magnolia, która wiosną wabi niezwykłą urodą i cudnym zapachem kwiatów.
Na tej ławeczce można siedzieć i siedzieć, bez końca. Komu po drodze - zachęcam. Do wiosny już niedaleko :-)

Wprawka

2010-01-03T13:28:00.003+01:00

Witam w Nowym Roku i życzę szczęścia, szczęścia i jeszcze raz pieniędzy!

Po świątecznym odpoczynku wracam do moich robótek. Klimat zimowy, więc na biało. Tym razem wybrałam wzór zamieszczony w M65, periodyku wydawanym przez Pergamano International. Do wykonania potrzebny jest tusz biały i złoty oraz stosowne narzędzia, czyli perforator 2-igłowy, cieńsza i grubsza kulka i piórko.
Po odrysowaniu schematu - tłoczenie i cieniowanie; nieocenione usługi oddaje wosk: kulki suną po kalce dużo płynniej.
Drobne elementy kwiatków i ramki narysowałam złotym tuszem:

Podczas oglądania - po raz nie wiem który - filmu o Johnym Rambo wycięłam cały obrazek
No i gotowe

Jak nowy rok, to i nowe plany. Mam zamiar zgłębiać tajniki rysowania bez konturów robionych piórkiem i białym tuszem, no i malowanie... malowanie kusi i straszy :-)

Życzenia

2009-12-20T22:27:00.004+01:00

Jeszcze jedna gwiazdka a może śnieżynka...

Tych śnieżynek doprawionych wcale nie małą szczyptą mrozu mamy ostatnio pod dostatkiem. Nie tracę jednak nadziei, że nie zniechęcą i nie zmylą św. Mikołaja w drodze do mojej choinki :-)

Zanim odłożę na trochę moje robótki, żeby nacieszyć się rodziną, jeszcze jedna mała rzecz, którą podpatrzyłam w wycinankach zwanych kirigami i zaadaptowałam po swojemu:

Powyżej pierwsza część a poniżej już obie, ale jeszcze przed złożeniem i bez naklejonych małych gwiazdek poprószonych brokatem:
A teraz mam własne gwiazdy na stołem!

Wesołych Świąt!
Merry Christmas & Happy New Year !
Joyeux Noël et Bonne Année!
Fröhliche Weihnachten und ein glückliches Neues Jahr!
Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar!

Biało, zimowo, świątecznie...

2009-12-14T16:32:00.003+01:00

Obiecałam kolejną porcję moich prac w tonacji białej a tu natura mnie ubiegła i poprószyła dziś śniegiem; i jakoś tak ładniej się zrobiło, tak bardziej świątecznie... Mnie już, co prawda, radość z perspektywy zjeżdżania z górki na sankach mniej dotyczy, ale tak czy siak - jest fajnie.
Barbara była "po wodzie", więc niech sobie już będzie biało i zimowo.
Pies tradycyjnie wyraził swoją radość pożerając łapczywie drobiny pierwszego śniegu i skwapliwie korzystał ze swojej głuchoty, żeby ignorować moje pokrzykiwania.
Już tylko patrzeć a pojawią się pierwsi sprzedawcy choinek, których zapach (tych choinek, rzecz jasna) spotęguje świąteczną tęsknotę.
A propos - jest choinka w bieli:
Wzór pochodzi częściowo (bez ramki) z zeszytu wydawanego przez Enitan, do tego dołożyłam tęczowe półperełki.

I jeszcze dwa tradycyjne wizerunki: aniołek i św.Mikołaj. Oba wzbogacone leciutko mieniącym się różnobarwnie brokatem i złotym tuszem, ale raz do roku można troszkę poszaleć.

No i już po karteczkach. Wszystkie powędrują via poczta do wybranych adresatów.
To taka moja świąteczna tradycja.

Bałwanki. I nie tylko.

2009-11-30T20:45:00.005+01:00

Jakoś tak wyszło, że na pierwszy ogień poszły bałwanki. Może to z tęsknoty za śniegiem?... Mam nadzieję, iż jesienny opad, który wszystkich zaskoczył, nie był jedyną zimą w tym roku.

O, tego bałwanka popełniłam własnoręcznie:

Potem zdybałam takiego uroczego ptaszka w szlafmycy:
Pierwszy anioł w poważnej bieli, drugi - bardziej aniołek:
I kartka utrzymana w tradycyjnym klimacie:
Ponieważ "wojuję" z farbami, czyli uczę się używać ich z sensem i umiarem, to chciałam napomknąć, że jestem na takim etapie:
Farby Pintura Paint są cudownym wynalazkiem!

Następnym razem postaram się pokazać coś mniej rozbrykanego kolorystycznie, coś bardziej biało-srebrno (złoto?) - zimowego. No i chyba pora na choinki.

Początek sezonu

2009-11-25T21:09:00.002+01:00

Nadchodzi moment, kiedy - jak co roku a przynajmniej od jakiegoś czasu - zaczynam coraz częściej kręcić głową ze zdziwieniem, że no, proszę, proszę, kiedy to zleciało; tylko patrzeć i Święta. Pora więc zacząć sezon gwiazdkowy. I to niemal dosłownie:

Jakoś mi te gwiazdy mocno weszły do głowy, więc poszperałam i wykombinowałam jeszcze dwa motywy:

Kolorowe kredki natchnęły mnie myślą, że może jednak spróbować malowania oryginalnymi farbami Pergamano Pintura Paint, które stoją i czekają... czekają...
Pędzelek na szczęście dał się dobrać z domowych zapasów, bo ja, jak się namyślę, to musi być już, natychmiast - inaczej znowu będę obchodzić temat szerokim łukiem.
Zastanawiałam się początkowo, dlaczego buteleczki z farbą są takie małe? Okazuje się, że jedną większą kroplą można malować prawie w nieskończoność - zrobiłam całą kokardkę i jeszcze z tej kropli zostało dość sporo, niestety do wyrzucenia. Wygląda na to, że farby w kolorze żółtym, zielonym, turkusowym i fuksji wystarczy mi na długo.
Na obrazku po lewej stronie buteleczka z farbą, po prawej - mazuły na kartce (z braku palety) a centralnie pierwsze malowanie "na czysto". Pod spodem prześwituje szablon, więc - co mi tam! - poleciałam kolorkami po całości:

No oczywiście, jeszcze muszę dobrać i zrobić rameczkę. Najlepiej z jakimś ażurkiem.

Tematy świąteczne same w sobie są radosne, ale dają mi jeszcze dodatkową radość: mogę beztrosko rozchlapywać kolor złoty, który widać już powyżej tu i ówdzie.
Nigdzie tak świetnie nie pasuje, jak do gwiazdek, dzwonków, anielskich aureolek i choinek na pergamanowych pocztówkach.
A o karteczkach - następnym razem.

Kwiaty

2009-11-05T21:01:00.003+01:00

Motyw bardzo popularny i użyteczny z każdej niemal okazji: imieniny, urodziny, jubileusze, rocznice. Dajemy kwiaty i wysyłamy kwietne pocztówki.
W technice pergaminowej kwiaty są bardzo wdzięcznym tematem, który kryje bogactwo możliwości twórczych
Można je rysować białym tuszem, wytłaczać i ewentualnie ozdabiać delikatnym kolorowym (złotym) akcentem:
Poczynając sobie śmielej z kolorem, można prócz tłoczenia wypełniać kredką lub farbą płatki i listki, nadając kwiatom bardziej zdecydowany wyraz:
Jeszcze inaczej wygląda praca, jeśli zrobimy kontury czarnym pisakiem a następnie namalujemy kwiat kredkami. Tu zdecydowanym pergamanowym akcentem jest biała tłoczona ramka:
Kto lubi twórczość bardziej "przestrzenną" , polecam ten wariant. Bukiet kwiatów robimy z drobnych elementów wyciętych ozdobnymi dziurkaczami - odrobina cieniowania, które jednocześnie delikatnie wygina płatki i listki, w środki można wkleić tęczowe półperełki:

Na koniec "prawdziwy" kwiat zrobiony z kalki.
Ponieważ ostatnio nieco zwariowałam na punkcie storczyków, więc oczywiste było, że muszę spróbować i takiej formy. Wzór znalazłam w wydawanym przez Pergamano International magazynie i wyszło tak właśnie:

To mój pierwszy kwiat, a przydałoby się zrobić całą gałązkę, żeby zawstydzić jedną upartą roślinkę, która mimo perswazji, nie chce zakwitnąć.

Coś brzydkiego

2009-10-28T11:09:00.010+01:00

Z komentarzy pod poprzednim postem wynikło zapotrzebowanie na coś brzydkiego. Poważne wyzwanie! Pergamano jest tak wdzięczną techniką, że trudno sprostać życzeniu; czegóż się jednak nie robi dla sympatycznych Czytelniczek... Wybrałam zatem temat, który nie każdemu może się podobać - elf ukryty w kwieciu.
Starałam się zrealizować go jak najlepiej, więc być może wyjdę trochę na hipokrytkę.
Trudno - zaryzykuję.
Zaczynajmy.

W poszukiwaniu tematu natrafiłam na rysunki Molly Harrison i postanowiłam zaadaptować fragment jednego z motywów.

Tym razem oprócz białego tuszu, część konturu rysunku zrobiłam czarnym cienkopisem: postać elfa nie będzie wytłaczana, lecz malowana.
Kolor w pergamano to całe mnóstwo możliwości: można używać kredek zwykłych i wodnych, mazaków, tuszów i farb. W zależności od pożądanego stopnia intensywności malujemy po lewej lub po prawej stronie kalki.
W przypadku mojego elfa posłużyłam się niebieską kredką i żółtą farbą po prawej stronie i odrobiną cielistej kredki - po lewej stronie.
Jak wypadło, widać najlepiej na białym tle:
Teraz tradycyjne wytłaczanie białych konturów i cieniowanie:
A, dodałam jeszcze elfikowi zieloną sukienkę.
Kalka po wytłoczeniu troszkę się odkształciła - na to najlepszym lekarstwem jest wrzucenie obrazka na jakiś czas między kartki najgrubszej posiadanej książki.

Kalka już rozpięta na blasze - teraz pora na zrobienie ramki brzegowej. Trochę liczenia małych oczek, żeby wyszło równo i bez błędu. Praca idzie powoli. Nie ma chyba nic gorszego, niż w środku zrobić błąd nakłuwając dziurki nie tam, gdzie trzeba. Czasem, ale rzadko, udaje się to zamaskować; zazwyczaj trzeba zaczynać od nowa.
No i wycinanie:

Z tym wycinaniem przechodziłam na początku prawdziwą gehennę! Krzyżyki były wiecznie koślawe a brzegowe ząbki mocno "wyszczerbione". Po jakimś czasie stwierdziłam, że jedynym sposobem na uzyskanie pożądanego efektu jest cierpliwość. Żeby nie wiem jak chciało się już zobaczyć efekt końcowy, warto chwilę dłużej popracować. Opłaci się.
No i gotowe. Nad prawym dolnym narożnikiem miejsce na jakiś okolicznościowy napis.

Jesień

2009-10-10T20:04:00.015+02:00

Nie wiem, czy oczekiwana - pewnie nie przez wszystkich - nadeszła jesień. Coraz chłodniej, coraz dłuższe wieczory. Te wieczory, to akurat mi się podobają, bo lubię przycupnąć z robótką pod lampą. W sezonie jesienno-zimowym mam chyba nawet więcej pomysłów. Właśnie zaczęłam od liścia.

A potem postanowiłam zrobić jeszcze lampionik i wykorzystać ten sam motyw. Lampionik to będzie właściwie mały abażur na jedną małą świeczkę ukryta w koniakowym kieliszku.

Motyw jest mniejszy, więc i ażur skromniejszy, ale mam nadzieję, że promyczek świeczki będzie go delikatnie podświetlał.
Pracy nie było zbyt wiele i lampion wyszedł tak:

A tu jeszcze raz cały plon mojej dzisiejszej pracy.

Odrobina lansu

2009-10-06T15:56:00.010+02:00

Bo dlaczego nie, prawda?
No, ale tak serio, to chciałam pokazać, co można w pergamano zrobić użytecznego i jednocześnie wyjątkowego.
Dziś tematyka dziecięca, czyli dwie ważne uroczystości rodzinne: narodziny potomka i Pierwsza Komunia.
W natłoku masowej produkcji na te okazje, podwójnie miła sprawa, bo wzór jest niepowtarzalny i w dodatku karteczka zrobiona własnoręcznie. Jednym słowem - unikat.
I wcale nie mówię tego w ramach wyżej wzmiankowanego lansu, ale z tkwiącej we mnie od zawsze potrzeby obdarowywania ludzi drobiazgami "od serca".

Uroczy maluszek obramowany ażurkami na srebrnym tle.

Różowy akcencik dla dziewczynki i ażurek, troszkę jak hafcik richelieu.

Tę kartkę zrobiłam w nieco większym formacie (A5) i z ozdobnymi naklejkami na rogach.

Biel

2009-09-23T16:04:00.028+02:00

Nie lubię białych bluzek, ale bardzo lubię białe pergamano. Białe, to znaczy, że do wykonania obrazka używa się tylko białego tuszu oraz narzędzi do tłoczenia i cieniowania.
Oczywiście dla wzmocnienia efektu warto dodać jakieś ładne ażurki, ale to całkiem inna historia.

Najpowszechniejszą metodą jest odrysowanie na kalce wzoru cienką stalówką umoczoną w tuszu lub rapidografem a później staranne wytłoczenie linii. Przy tej pracy doskonale widać tę zaletę kalki, jaką jest przejrzystość: szablon ułożony pod spodem widać bardzo dobrze i każdy potrzebny szczegół da się dokładnie odwzorować. Wystarczy dodać trochę cieniowania, które sprawi, że wzór będzie bardziej plastyczny i gotowe:

Można użyć specjalnego szablonu. Właśnie niedawno pierwszy raz wytłoczyłam biały bukiecik. Dodałam trochę złota, bo ładnie się z bielą komponuje:

Jest jeszcze trzecia metoda; bez żadnych pomocniczych sztuczek i szablonów czy schematów. Po prostu tak, jak nam fantazja dyktuje, wytłaczamy motyw:

Trzeba tylko pamiętać, że całą pracę robi się po lewej stronie, więc warto często podglądać, co nam wychodzi i korygować, bo zetrzeć nic się już nie da. Każda linia jest na zawsze.

Do tłoczenia służą między innymi takie narzędzia:

Biel bardzo mi się podoba w karteczkach świątecznych i ślubnych; z odrobiną złota.

Te dwie zrobiłam właśnie na takie okazje:

Obiecałam...

2009-09-22T15:28:00.014+02:00

no i tak właśnie wygląda scalony wachlarz z motylkami.
Całkiem niespodziewanie jest miłym wspomnieniem lata, które sobie poszło.

Jeśli ktoś czekał niecierpliwie, to bardzo przepraszam, ale klejenie kalki odbywało po troszku, na raty, żeby nic nie zepsuć.
Bo jak już klej "złapie" a nie daj Boże krzywo!....
Z tym klejem to jest tak: przede wszystkim musi być po wyschnięciu w miarę elastyczny, żeby nie wyginał całości; po drugie przezroczysty, żeby nie zostawiał plam - to trochę paskudnie wygląda.
Kleję sam brzeżek kolejnych kawałków. Używam zwyczajnych drewnianych wykałaczek, jakoś mi najbardziej odpowiadają; w dodatku tanie i dużo. Najlepszy jest zwykły klej introligatorski za parę złotych. Najlepszy dla mnie, ale tak w ogóle, to wszelkie wikole się nadają.
Potem robota powędrowała do księgi a potem przyjechały dzieci i zapomniałam!

Wachlarz po raz drugi

2009-09-13T00:22:00.001+02:00

Obiecałam opowiedzieć, jak to z wachlarzem bywa, czyli co zrobić, żeby go zrobić.
No to jestem i opowiadam:

Tym razem części będą leżały na bazie zrobionej z jednego kawałka.
Dla ciekawości zmierzyłam bok ( a może raczej promień) - ma 14cm

Całą bazę podziurkowałam starannie dla lepszego efektu i mam wielką nadzieję, że się nie przeliczę, ale to się okaże - ten efekt - dopiero na samym końcu, niestety.

O proszę, a tu jestem mniej więcej w połowie roboty - część już wycięta a coś niecoś jeszcze do zrobienia:

I jeszcze w wielkim skrócie, jak powstawał jeden elemencik:

odrysowanie na kalce

i wytłoczenie konturów

Trochę koloru po lewej stronie.

Motyle na wachlarzu malowane są z wierzchu, żeby kolor był wyraźny.

Jeszcze trochę cieniowania,

teraz perforacja....

... i wycinanie.

Wszystkie kawałki leżą na bazie i czekają na podklejenie.

No ale to troszkę potrwa, bo poszczególne kawałki trzeba starannie dopasować i delikatnie przepleść: a to motylek na wierzchu a to listek pod spodem.

Pochwalę się na pewno. Nie wytrzymam, żeby nie :-))

Skąd się wzięło pergamano

2009-09-02T12:53:00.001+02:00

Jak prawie wszystko - ze starożytności. Jeśli pierwsze skojarzenie, jakie ci się nasuwa, brzmi "pergamin", to zupełnie słusznie.

W czasach bardzo odległych pergaminowe foliały ozdabiano tłoczonymi ilustracjami; wówczas miały one charakter głównie religijny. Znacznie później w Ameryce Południowej zastosowano technikę tłoczenia przy wyrobie kartek upamiętniających ważne wydarzenie - otrzymywały je dziewczynki przystępujące do pierwszej komunii.

Z czasem pergamin zastąpił papier, ten, który potocznie nazywamy kalką techniczną. Dzięki temu, że jest półprzezroczysty a zarysowany - wybiela się w tym miejscu, stał sie znakomitym tworzywem dla współczesnego rękodzieła.

Jak ja trafiłam na pergamano? Otóż zapragnęłam pewnego dnia wyhaftować sobie coś ładnego. I tylko pozornie nie ma to nic do rzeczy. W poszukiwaniu miejsca, gdzie ktoś mi coś doradzi, usadowiłam się na forum Kaan ( dziś już nieistniejącym). Pewnego dnia ktoś wkleił obrazek z zapytaniem: jak to się robi? No i zaczęły sie poszukiwania metody, narzędzi i wszelkich informacji na temat. Okazało sie, że ta dla nas całkowita nowość ,jest popularna na zachód od Wisły: w Holandii, że wielką znawczynią i propagatorką jest Martha Ospina i że tam, daleko, to po prostu kwitnie.

Porzuciłam hafciarskie zamiary i, nie bez obawy, postanowiłam spróbować.
Wcale nie mówie, że było łatwo... Efekt nie przyszedł od razu. W dodatku sprowadzanie na własną rękę materiałów i narzędzi słono kosztowało. Przy braku pewności, że to jest właśnie to ulubione hobby, ryzykowne. Kombinowało się więc, jak koń pod górę, chałupniczymi metodami jakieś perforatory, "cieniowacze", szukało nożyczek, kalki, wzorów. Ej, łza się w oku kręci...

Rosła powoli grupa pergaminowych wyznawczyń.

Jednego jestem pewna - trzeba tę robotę prawdziwie pokochać, nie zrażajac się tym, że pierwsze prace nie wyglądają jak na obrazku, że coś wychodzi ciut krzywo albo nie wychodzi w ogóle. Tak musi być. Nie bez powodu mawia się, że to doświadczenie czyni mistrza. Jak sobie dziś popatrzę na swoje pierwsze "dzieła"... Z zazdrością oglądałam cuda wychodzące spod innych rąk. na szczęście była to zdecydowanie zazdrość twórcza.

Warto zacząć od wzorów prostych i od wersji pergamano białego a potem stopniowo wzbogacać, czyli podnosić poprzeczkę. Oho, już agituję!...

O wachlarzach

2009-08-31T18:26:00.002+02:00

Historia wachlarza sięga kilku tysięcy lat. W tym czasie pełnił funkcje zarówno użytkowe, jak i magiczne.
Nim trafił do rąk elegantek na salonach, był obecny i w sercu Afryki, i w starożytnym Egipcie, i w odległych Chinach czy Japonii.
Od prostego palmowego liścia po rzeźbioną i bogato zdobioną lakę.
Dziś właściwie jest przeżytkiem, zastąpiony przez nowoczesne wentylatory czy klimatyzację.
Wachlarze odnalazły swoje miejsce w sztuce, także pergaminowej i odkąd je zobaczyłam, zawładnęły moim sercem bez reszty.
Miałam już skromne doświadczenie, ale ograniczałam się wyłącznie do podziwiania cudzych prac. Ciągle brakowało mi wachlarzowej odwagi.

Wreszcie - raz kozie śmierć! - trzeba było wziąć się za bary z wyzwaniem.
Na początek wybrałam sobie ten, składający sie w połowie z elementów bez ażuru.
/wzór pochodzi z książki Pierricka Gaffarda "Parchment Craft, a new dimension"/

Wachlarze mają kilka odmian: ekran (to te z jednego kawałka), składane (plisowane, brise) albo oganiaczki (głównie do opędzania się od latajacych insektów ), ale najbardziej - przynajmniej w wersji pergaminowej - podobają mi się te składane.
Każdy element rysowany jest oddzielnie; potem go wytłaczam, ozdabiam wycinanym ażurkiem - zgodnie z wzorem lub czasem z własną modyfikacją. Potem składam, delikatnie podklejam boki, żeby się nie rozpadł. Wreszcie wszystkie kawałki scalam na dole i przelekam wstażkę lub ozdobny sznureczek z frędzelkiem.
Choć nie zawsze, jak widać poniżej /ten wzór pochodzi z japońskiej książki "Parchment fairies"/ :

Ile czasu potrzeba na zrobienie wachlarza? Prawdę mówiąc - nie wiem, zazwyczaj robię je "na raty".
A jak wygląda praca nad wachlarzem, pokażę niedługo, bo właśnie powstaje kolejny: z kwiatami i motylami.

Na niepogodę - anioły

2009-08-30T10:35:00.001+02:00

Paskudny dzień! Od samego rana deszcz, deszcz, deszcz...
Nawet pies nie ma ochoty na spacery. Z parasola ściekają strużki wody do butów...
Najlepsza pora na anioły.

Rysunki czekają na stole

Na kalce najlepiej rysuje mi się rapidografem, choć jest do tego także stalówka z obsadką.
Ech, czasy odległe! - pamiętam początki mojej edukacji: na środku ławki okrągły otwór, w którym tkwił szklany kałamarz i żmudnie stawiane pierwsze literki w zeszycie w trzy linie.

Teraz obrazek trzeba wytłoczyć małą kulką - starannie po liniach.
Cierpliwość mile widziana!

Trochę dodatkowych cieni, żeby wzór był bardziej plastyczny.

I anielska sukienka gotowa.

Mówiłam już o cierpliwości? No to teraz przydadzą się jej prawdziwe pokłady: trzeba zrobić perforację, czyli dziurki wzdłuż całego zewnętrznego konturu i wewnątrz, wszędzie tam, gdzie będą ażurki

A na dworze wciąż pada!
Zrobiłam sobie kawę na podniesienie nastroju. Czy to aby na pewno jeszcze lato?

Uf! gotowe. Odkładam "dziurkacz". Tak naprawdę to jest narzędzie nieocenione - dwie cienkie, ostre igły w poręcznej obsadce; bez nich nic się nie da zrobić.

A teraz nożyczki w dłoń i zaczyna się wycinanie.
Nożyczki! To cała historia; nikt chyba nie ma tylu par nożyczek, co ja. Już, już, zdawały sie dobre - cieniutkie na czubkach i ostre, ale nie...znów niedobre. Wreszcie zdobyłam te upragnione i pilnuję, jak oka w głowie.

Chwila przerwy w pracy. Kawa zrobiła się dębowa, ale na nastrój nie narzekam, choć zwykły deszcz zamienił się w burzę - błyska i grzmi groźnie.
Na stole coraz więcej drobiutkich ścinków a anioł zyskuje na urodzie.

Skończyłam. Nowy aniołek dołącza do grupy kolegów. Jeszcze powędrują do grubej księgi ( nieoceniony "Atlas świata") żeby się ładnie wyprostowały a potem zostaną naklejone na tekturki i kto wie - może polecą do ludzi?

Dzień dobry, witam!

2009-08-28T19:28:00.000+02:00

Bardzo się cieszę z twojej wizyty - nawet, jeśli trafiłaś (a może trafiłeś?) przypadkiem do tego mojego zakamarka w gąszczu Sieci.

Mam jedną pasję - bzika, konika, jak wolisz - i o niej głównie chcę tu opowiadać.

Od kilku lat moje wolne chwile zajmuje pergamano: rysunki na grubej kalce, tłoczone i wycinane.

Tak powstają kartki pocztowe i obrazki, które chowam do szuflady lub obdarowuję nimi znajomych albo rodzinę.

Ilość krewnych i znajomych utrzymujących ze mną kontakt na razie się nie zmniejsza.